Orta Karpaz: Potansiyel Var, Politika Yok

Özellikle ele almak istediğim bölge Orta Karpaz.

Biz, İskele–Karpaz bölgesini kendi içinde üçe ayırıyoruz: İskele merkez, Mehmetçik- Büyükkonuk bölgesi ve Ziyamet–Dipkarpaz hattı.

Aslında bu üç bölge, birbirine yakın görünse de farklı dinamikleri ve farklı sorunları olan yerleşimlerdir. Her köyün kendine özgü avantaj ve dezavantajları vardır.

Orta Karpaz olarak adlandırabileceğimiz Mehmetçik bölgesi köyleri de bu sorunlardan nasibini alan yerlerdir. Buna rağmen bölgenin sahip olduğu zenginliklerin ne kadarının değerlendirilebildiği ise ciddi bir tartışma konusudur.

Bugün bölgenin ekonomik yapısına baktığımızda, büyük otellere göbekten bağlanmış bir düzen görüyoruz.

Tarım ve hayvancılık bazı köylerde hâlâ hatırı sayılır ölçüde devam etse de bunların sürdürülebilir bir politika çerçevesinde desteklendiğini söylemek zor.

Merkeze yakın olması, işsizlik ve göç konusunda bölgeyi bir adım önde gibi gösterse de gerçekte durum çok farklı değildir. Bazı köylerde göç, köyleri resmen bitirmiş durumda ve yaşlı nüfus daha baskın.

Çünkü Orta Karpaz için de planlı ve kalıcı bir politika olmadığı açıkça görülmektedir. Kumyalı’da balıkçılık, Bafra–Pamuklu hattında oteller, Mehmetçik merkezde sınırlı da olsa nüfus hareketiyle oluşan bir çarşı–pazar havası var.

Ancak Yedikonuk, Büyükkonuk gibi yukarı köylerde ciddi bir yatırım ya da kalkınma hamlesi görmek neredeyse mümkün değildir.

Bölgenin ekonomik bağı giderek kumar turizmiyle ayakta duran otellere bağlanmaktadır. Yani hep söylediğim mesele; sahibi olduğu topraklarda işçi olmak için bekleyen bir kitle oluşuyor.

Her iki tarafta denize yakın köyleri bulunan bu coğrafyada eko turizm neredeyse yok denecek seviyededir. Olmadığı gibi planlama da yok.

Sistemsizlik, kendi içinde sistem doğuruyor. Kendi toprağını işlemek varken, satmak çözüm gibi gösteriliyor. Sonrası da malum.

Aynı şekilde geniş meralara rağmen, halkın geneline yayılan güçlü bir hayvancılık ve tarım politikası da bulunmamaktadır.

Karpaz genelinde hissedilen unutulmuşluk duygusu burada da derinden yaşanmaktadır.

Eğer bölge için kalıcı, planlı ve doğru politikalar geliştirilmezse bu tablo daha da ağırlaşacaktır.

Bugün için tek avantaj olarak görülen merkeze yakınlık ise tek başına bir çözüm değildir. Çünkü bunun ekonomik olarak bölge halkına gerçek bir katkı sağlamayacağı açıktır.

Genel olarak baktığımızda, bölge halkının kaderi aynı. Tek ses gelmediği sürece de kullanılmaya devam edilecek.

Güneşin Doğduğu Yerden, Herkese Selam Olsun.