Çamaşır Makinesi Sendikacıları | The Washing Machine Unionists

Türkiye Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın, ABD Başkanı Donald Trump ile Beyaz Saray’da yaptığı son toplantıda “Siz, seçimlerde nasıl hile yapıldığını çok iyi biliyorsunuz. Size ne verelim diye çok düşündük ve meşruiyet vermeyi çok uygun gördük” demesi karşısında sesini çıkaramaması, Türkiye’deki yönetimin kimler tarafından idare edildiğini ve seçimlerin de tamamen uydurma bir süreç olduğunu göstermektedir.

Geçtiğimiz haftalarda Türkiye’deki yönetime yakın bir dostum, Ankara’dan arayarak, vakıflarla ilgili yaptığı araştırma için bana bazı sorular sordu.

Söz arasında; “Haydi gözünüz aydın, yerel ve genel seçimleriniz 6 Aralık’ta yapılıyor, karar alındı” dedi. Olay benim bilgime geldikten tam on gün sonra, bizdeki meclis başkanı çıkıp, bu kararı biz almış gibi kamuoyu ile paylaştı.

Kararın konuşulduğu günlerde, Sevgül Uludağ arkadaşımızın cenaze töreninde karşılaştığım bazı milletvekilleri ile bu kararı ve aldığım bilgiyi paylaşarak sorguladım.

Sol olduğu söylenen parti milletvekili suskun kalırken, sağ olduğu söylenen parti milletvekili çok samimi bir şekilde, “ne yapalım hocam emir yüksek yerden” dedi.

Bir bağımsız devlet düşünün ki, Donald Trump’ın ukalaca yaptığı konuşmaya, o devletin başkanı cevap vermiyor değil, veremiyor.

Türkiye’nin başında oturtulanların, onları oraya oturtanlarla ilgili konuşmaları mümkün değildir. Konuşmaya kalkmaları halinde Reza Zarrap, Halk Bankası, MİT tırları, İran ambargosunun delinmesi, ayakkabı kutuları başta olmak üzere Epstein olayına varıncaya kadar birçok konu kamuoyunun gündemine gelecektir.

Bir bağımsız devlet düşünün ki, seçimlerinin tarihi ve şekline başka bir ülke karar veriyor. “Burası bağımsız bir devlettir. İrademize müdahale edemezsiniz” deme cesareti gösterilemiyor.

Bu cesareti gösterenlere neler yapıldığını Ahmet Mithat Berberoğlu’nun seçim döneminde yaşadıklarını, Ali Kişmir’in gündeme getirdiği o meşhur “Beyaz Ev” toplantısını, faili meçhul cinayetleri, trafikte organize edilen düzmece kazaları, Mustafa Akıncı’ya Cumhurbaşkanı iken yapılan tehditleri hatırlatırlar veya her gün konuşulan rüşvet, yolsuzluk ve usulsüzlük dosyaları kamuoyunun gündemine gelir.

“Rumcu, vatan haini” veya “Türkiye düşmanı” olarak damgalanırsınız. Hepsinden önemlisi, Türkiye’nin burada yaptığı demokrasi dışı ve uluslararası hukuka uymayan uygulamaları sorguladığınız zaman, sizin bir daha rejimin sandalyelerinde yer almanız mümkün olmaz.

Türkiye Cumhuriyeti devletinin başında oturtulanlar, ABD orijinli küresel sermayenin görevlerinin dışına çıkamazlar.

Kıbrıs’ın kuzeyinde rejimin koltuklarına aday olup, siyaset ile ilgilenenler ise, Türkiye’nin onlara çizdiği çerçevenin dışına çıkamazlar.

Hal böyle iken toplumsal hakları, emeğin hakkını, demokrasiyi, insan haklarını, özgürlükleri savunmak için mücadele ettiğini söyleyen sendikalar neden susmakta ve toplumsal mücadeleden kaçmaktadırlar?

KTÖS Başkanı bir konuşmamızda, “Sen siyaset yapıyorsun. Biz siyaset yapmayacağız” diyerek sitemde bulunmuştu.

Bu söylem benim sendikada olduğum dönemde yaptığımız eleştirilerden korkup, “Git siyasi parti kur. Git siyasi partilere üye ol, KTÖS siyasi parti mi ki, böyle açıklama yapıyor. Derhal savcılık bunlara dava açsın” diyen rejimin bekçilerinin söylediklerini hatırlattı.

Toplumun haklarını savunmanın, ülkemizin içine düşürüldüğü bu çarpık rejime karşı çıkmanın veya dünyada yaşanan rezilliklere karşı durmanın bu kadar kötü bir şey olduğu, rejim tarafından ne de güzel belletilmiştir.

“Öğretmen sorunları, toplum sorunları ile iç içedir” ilkesinin varoluş sebebi olduğu bir sendika başkanı “biz siyaset yapmayacağız” diyerek, aslında “biz rejimin nimetlerinden yararlanan uslu çocuklar olacağız” demek istemektedir.

1974 öncesi, benzin zammına karşı çıktığı için haksız bir şekilde BEY (Bayraktarlık, Elçilik, Yönetim) rejiminin hışmına uğrayıp hapse atılan sendika başkanımız Arif Hasan Tahsin ne de çabuk unutulmuştur.

Sendikacı kendi gündemini kendi belirler. Rejimin yarattığı yapay gündemlerin arkasında gitmez.

Bu dönemde ETUCE Kıbrıs temsilciliği görevini sırası geldiği için devralan KTÖS genel sekreteri, “barış ve demokrasi mücadelesinde tarihi başarı” diye manşet atan ve “seçildiği ile ilgili” yalan haber yapan medya kurumlarında bol bol reklam yaparken, Gazze’de on binlerce Filistinli, İsrail bombaları altında ölmekteydi.

Bu dönemde Rum ve Türk sendikaları bu soykırımı kınamak için yönlendirip, ortak eyleme çıkma yerine, “Rum öğretmen sendikaları faşisttir” diyerek, sorumluluk almaktan kaçmış ve sadece seyretmekle yetinmiştir. ”Biz siyaset yapmayacağız” demek herhalde bunu gerektirmektedir.

Kamuda liyakate göre istihdam edilmeyi savunup, bunun için her gün açıklama yapan sendikalar, arka kapıdan hiçbir liyakate bakılmadan kamuya istihdam edilenlerle ilgili “iş güvencesi” adı altında geçtiğimiz günlerde geçen anayasaya aykırı yasa karşısında seslerini çıkarmadılar.

Yurtseverleri “beğenmezseniz güneye gidin!” diye kovan sendika başkanı hükümete teşekkür bile etti. “Siyaset yapmayacağız” diyen KTÖS yetkilileri “geçici öğretmenlerin kadrolanması konusundaki” utangaç duruşlarını bile, burada hiç göstermediler.

Yıllarca çalışıp eğitim alan ve kamuda sınavlara girip kadro yetersizliği olduğu için dışarda kalan liyakatli gençlerin hakkını savunma yerine partizanlığa onay veren sendikacılar, bundan sonra nasıl eşitlikten, haktan, adaletten ve liyakatten bahsedeceklerdir.

Siyaset yapmayacağız demek toplumsal sorumluluktan kaçmak ve rejimle iyi geçinmek demektir. Rejimle iyi geçinmek, rejimin nimetlerinden yararlanmak ve adamızın kuzeyinde egemen olan Türkiye’nin çizdiği çerçevenin dışına çıkmayarak, rejimin koltuklarına oturmak demektir.

Bir milletvekilinin 9 bin euro, müsteşarın 8 bin euro, siyasi daire müdürünün 5 bin euro aldığı bir ortamda rejime muhalif olmak, nimetlerden mahrum kalmak demektir.

Eylem yapar görünüp, Atatürk Öğretmen Akademisi önüne çamaşır makinesi götüren arkadaşlar önce kendi çamaşırlarınızı ortaya serin de görelim. Siz yapmazsanız, niye konuşmadığınızı, niye sadece reklam yaptığınızı biz yazmaya devam edeceğiz.

***

The Washing Machine Unionists

The fact that the President of the Republic of Türkiye, Recep Tayyip Erdoğan, remained silent when U.S. President Donald Trump allegedly said during their most recent meeting at the White House, “You know very well how elections are rigged. We thought long and hard about what we could give you, and we decided that granting you legitimacy was the most appropriate thing,” demonstrates who truly governs the administration in Türkiye and that elections there are nothing more than a fabricated process.

A few weeks ago, a friend of mine who is close to the administration in Türkiye called me from Ankara to ask several questions for his research on foundations. In the course of our conversation, he casually remarked, “Congratulations. Your local and general elections will be held on December 6. The decision has already been made.” Exactly ten days after this information reached me, the Speaker of our Parliament publicly announced the same decision as though it had been made by our own institutions.

Around the time this decision was being discussed, I shared the information and questioned several members of parliament whom I met at the funeral of our friend Sevgül Uludağ. While the MP from the party that claims to represent the left remained silent, an MP from the party regarded as being on the right responded quite sincerely: “What can we do, Hocam? The order came from above.”

Imagine a supposedly independent state where the president does not merely choose not to respond to Donald Trump’s arrogant remarks, but is unable to respond. Those who have been placed at the helm of Türkiye cannot speak about those who put them there. If they were to do so, issues such as Reza Zarrab, Halkbank, the MIT trucks, the circumvention of sanctions on Iran, the shoebox corruption scandal, and even the Epstein affair would quickly become matters of public discussion.

Imagine an independent state whose election date and electoral process are decided by another country. No one dares to say, “This is an independent state.

You cannot interfere with our will.” Those who have shown such courage are reminded of what happened to Ahmet Mithat Berberoğlu during the election period, the infamous “White House” meeting brought to public attention by Ali Kişmir, unsolved political murders, staged traffic accidents, and the threats made against Mustafa Akıncı while he was serving as President.

Alternatively, the public is distracted by the endless corruption, bribery, and abuse-of-office scandals that dominate the agenda. You are branded as a “Greek sympathizer,” “traitor,” or “enemy of Türkiye.” Most importantly, if you question Türkiye’s anti-democratic practices and actions that violate international law in northern Cyprus, you effectively eliminate any possibility of ever occupying a seat within the political establishment again.

Those who have been placed at the helm of the Republic of Türkiye cannot step outside the boundaries set for them by the U.S.-based global establishment.

Likewise, those who seek positions within the political system in northern Cyprus and engage in politics cannot move beyond the framework drawn for them by Türkiye. If this is the reality, why do the trade unions, which claim to struggle for social rights, workers’ rights, democracy, human rights, and freedoms, remain silent and shy away from social struggle?

During one of our conversations, the President of the Cyprus Turkish Teachers’ Trade Union (KTÖS) reproached me by saying, “You are doing politics. We are not going to do politics.”

His statement reminded me of the rhetoric used by the guardians of the regime during my years in the union, when they reacted to our criticism by saying: “Go and establish a political party. Go and join a political party. Is KTÖS a political party that it issues such statements? The prosecutor should immediately file charges against them.”

The regime has done an excellent job of convincing society that defending people’s rights, opposing the distorted political system imposed upon our country, or standing against the injustices taking place around the world is somehow a terrible thing.

A union whose very founding principle is “Teachers’ problems are inseparable from society’s problems” now has a president who declares, “We will not do politics.” What this really means is: “We will be well-behaved children who continue to enjoy the privileges provided by the regime.”

How quickly they have forgotten our former union president, Arif Hasan Tahsin, who, before 1974, was unjustly imprisoned by the BEY (Command, Embassy, Administration) regime simply because he opposed an increase in fuel prices.

Trade unionists should set their own agenda; they should not follow the artificial agendas manufactured by the regime. During the period when the KTÖS Secretary-General assumed the rotating position of ETUCE Cyprus representative, he filled the media with publicity after newspapers falsely claimed he had achieved “a historic success in the struggle for peace and democracy” and even published inaccurate reports regarding his election.

At precisely the same time, tens of thousands of Palestinians in Gaza were being killed under Israeli bombardment. Rather than taking responsibility by encouraging Greek Cypriot and Turkish Cypriot trade unions to organize a joint protest condemning what he described as genocide, he chose instead to dismiss the issue by claiming that “the Greek Cypriot teachers’ unions are fascist,” thereby avoiding responsibility and remaining nothing more than a spectator.

Apparently, this is what “not doing politics” means.

Trade unions repeatedly declare that employment in the public sector should be based on merit. They issue statements almost daily defending meritocracy. Yet when an unconstitutional law was recently passed under the guise of “job security,” protecting individuals who had been recruited into the public sector through backdoor appointments without any regard for qualifications or merit, these same unions remained silent.

The union president who once told patriots, “If you don’t like it here, go south,” even went so far as to thank the government. The KTÖS officials who insist “we will not do politics” also failed to display even the timid reservations they had previously expressed regarding the permanent appointment of temporary teachers.

Instead of defending the rights of qualified young people—those who studied for years, passed public examinations, yet remained unemployed because of a lack of available positions—they chose to endorse political favoritism. Having done so, on what basis can these union leaders continue to speak of equality, justice, rights, or merit?To say “We will not do politics” is, in reality, to evade social responsibility and to maintain good relations with the regime. Maintaining good relations with the regime means benefiting from the privileges it offers. It means remaining within the boundaries drawn by Türkiye, the dominant power in the northern part of the island, and ultimately occupying positions within the regime itself.

In an environment where a member of parliament earns €9,000, an undersecretary €8,000, and a politically appointed department director €5,000, being genuinely opposed to the regime means giving up access to those privileges.

Those friends who stage demonstrations by bringing a washing machine in front of the Teachers’ Academy should first hang out their own laundry for everyone to see. If you choose not to do so, we will continue to write about why you remain silent and why your activities amount to little more than public relations campaigns.