Mahkûm Olan Sadece Katip Demir mi?
Kıbrıs‘ın kuzeyinde siyaset uzun zamandır hesap vermemek üzerine kurulu. Bir makam kazanıldığında, sanki hukuk artık başkaları için varmış gibi davranılıyor. Ancak bazen mahkeme salonları, siyasetin unutturmaya çalıştığı gerçekleri yeniden hatırlatıyor.
Katip Demir hakkında verilen mahkûmiyet kararı da tam olarak böyle bir dönüm noktasıdır.
Elbette herkesin istinaf hakkı vardır ve yargı süreci tamamlanana kadar hukuki süreç devam eder. Ancak bugün tartışılması gereken yalnızca verilen ceza değildir. Asıl tartışılması gereken, mahkûmiyet kararına rağmen hâlâ hiçbir şey olmamış gibi davranan siyasi anlayıştır.
Daha da düşündürücü olan ise destekçilerinin tavrıdır.
Ne zaman sevdiğimiz bir siyasetçi hukuk önüne çıksa, mesele bir anda “siyasi komplo“ya dönüşüyor. Aynı kişiler, rakipleri hakkında en küçük bir iddiada bile infaz mangasının başına geçerken, kendi taraflarına gelince hukuku sorgulamaya başlıyor. Demek ki mesele adalet değil; mesele kimin yargılandığı.
Oysa hukuk, taraftarlıkla çalışmaz.
Bir belediye başkanı hakkında mahkeme suç tespit etmişse, yapılması gereken ilk şey mağduriyet hikâyeleri yazmak değil, kamuoyuna hesap vermektir. Şeffaflık göstermek, sorumluluk almak ve kurumların itibarını kişisel kariyerlerin önünde tutmaktır.
Ne yazık ki bizim siyasetimizde istifa etmek bir erdem değil, zayıflık olarak görülüyor. Koltuk ise hizmet aracı olmaktan çıkıp dokunulmazlık zırhına dönüşüyor.
Bu anlayış değişmediği sürece isimlerin hiçbir önemi yok.
Bugün Katip Demir olur, yarın başka biri.
Sorun kişiler değil; kişileri her koşulda alkışlayan siyasi kültürdür.
Gerçek demokrasi, yalnızca sandıkta oy vermek değildir. Demokrasi, sevdiğimiz siyasetçiden de hesap sorabilmektir. Desteklediğimiz kişiyi eleştirebildiğimiz gün, hukuk gerçekten herkes için işlemeye başlayacaktır.
Çünkü adalet, sadece rakibimize uygulandığında alkışladığımız bir mekanizma değildir. Adalet, kendi tarafımıza da dokunabildiğinde anlam kazanır.
Belki de bu davanın bize bıraktığı en önemli ders budur.
